elliecarinenwillieinuganda, 24 september 2010
Oeganda , Jinja 27°

belevenis van Willie

De belevenissen van Willie, buiten de gezamenlijke uitstapjes en ervaringen met Ellie en Carin.
Na de eerste introductieweek ben ik van de mooie heuvel bij Paul en Willem afgedaald naar de stad, waar Sjors in een appartement woont aan de rand van Mainstreet in Jinja. Wat verder weg kijk je over het Victoriameer en in schril contrast daarvan zie je vlak achter het appartementencomplex de krotjes waar de mensen opeengepakt wonen. De vuilniscontainers staan open aan de straat. Overdag scharrelen er mensen rond om nog iets bruikbaars te vinden en ’s avonds staan er geiten nog het eetbare eruit te halen. Maar overal hoor je vrolijke kindergeluiden. Er is altijd geluid. Dat is wel even wennen. Sjors woont naast Franka in een grote kamer en hebben een gezamenlijke keuken. Erg ruim van opzet. Het appartementencomplex wordt ’s nacht afgesloten en er is een omheining, waarvan de poort ’s nachts op slot gaat. Er is ook een bewaker. Dus wel een veilig gevoel.
Ik ben al een paar ochtenden met Sjors mee geweest naar het ADSN, het centrum voor dagelijkse opvang voor straatjongens vanaf 16 jaar. Voor kinderen onder de 16 is er opvang bij een andere organisatie. De jongens zijn er welkom vanaf 08.00 – 14.00 uur, behalve in het weekend. Ze schrijven zich elke ochtend in en geven netjes een hand. Ze kunnen hier hun kleding wassen, zichzelf wassen, spelletjes doen, sjoelen, muziek maken, ze maken o.a. katapulten en voetballetjes voor de verkoop. ’s Middags krijgen ze pocho met bruine bonen te eten (elke dag hetzelfde). Pocho lijkt op een vaste stamp, maar smaakt eigenlijk nergens naar. Ook gaat Paul, indien nodig, met de jongens naar de dokter. Wel grappig om te zien dat de medicijnen in zakjes wordt gestopt, geplakt van gebruikt papier. Ook fijn om te zien hoe Sjors hier met de jongens omgaat.
Ik had voor een heel elftal nieuwe voetbalschoenen meegebracht en Paul heeft deze meegenomen naar het ADSN. Deze worden nog gemerkt en zijn alleen voor de wedstrijden. Voor de trainingen moeten ze de oude schoenen aandoen. Donderdagochtend was er weer voetbaltraining en Ronald en Bram deden ook gezellig nog even mee. Het was hun laatste dag in Jinja. Morgen vertrekken ze weer naar Nederland. Paul had het druk om een van de jongens uit de gevangenis te krijgen; deze was een paar dagen terug ’s avonds opgepakt. Hij was inmiddels berecht: 4 maanden cel of 50.000 Ugandeese Shillings. Deze jongen liep dus op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plek.
Op een middag zijn Sjors, Franka en ik op de boda boda naar mpummede gereden naar een rehabiliteitscentrum voor verslaafde jongeren. Er zitten nu daar 12 jongens. We werden hartelijk ontvangen door Mrs. Joanne Nekesa, de dame die daar in haar eentje de scepter zwaait. De reden dat we hier naar toe zijn gegaan is, dat Waiswa – een jongen van het ADSN – tijdelijk daar geplaatst is. We hadden hem niet verteld dat we zouden komen, dus hij was blij verrast. Sjors werd meteen enthousiast besprongen door de jongens en er werd behoorlijk gestoeid. We kregen een rondleiding; de slaapkamers waren met mooie kleurrijke afbeeldingen beschilderd. Alles zag er keurig netjes uit, ook buiten zag het er mooi strak uit. We werden op kantoor ontvangen en ze heeft ons veel verteld over dit tehuis. Tegen kerstmis zitten er soms wel 24 kinderen. Ze worden gesteund door het Terres des Hommes, die ook elk jaar komen kijken of het geld ook goed besteed wordt. Grote complimenten voor deze dame hoe zij dit hier runt.
Voor de ontspanning hebben Sjors en Franka me meegenomen naar Jinja Nile Resort om te gaan zwemmen. Een prachtige plek, gelegen aan de Nijl. Het is maar goed dat ik thuis aan niemand verantwoording af hoef te leggen, want een paar mooie gebruinde vrienden van Sjors en Franka wilden graag met me op de foto.
Ook hebben we de Bujagali Falls bezocht. Een ontzettend mooie plek waar watervallen op verschillende plekken bij elkaar komen en waar rafters naar beneden komen in het bruisende water. We hebben er twee om zien gaan, wel erg spectaculair om te zien. De lucht werd erg donker, veel regen is er niet gevallen. Toen hebben we deze mooie plek weer verlaten om naar de Source of the Nile te gaan. We hebben eerst geluncht bij Kingfisher, een tropisch paradijsje aan het Victoriameer. Weer een schril contrast met de dagelijkse werkelijkheid hier in Jinja. We hebben een boot gehuurd om ons naar het begin van de Nijl te laten varen. Onze gids vertelde dat in deze boot ook prins Charles had gezeten. ’t Is maar dat je het weet!!!!! Hij voer naar een eilandje en wees ons de plek van het ontstaan van de Nijl, waar het Victoriameer overgaat in de Witte Nijl. Er staat een boom op een rots waar de telling begint van de 6.400 km lange Nijl, die in Sudan met de Blauwe Nijl (oorsprong Ethiopie) wordt verenigd tot in Egypte. Ook zie je op de plek van het ontstaan van de Nijl een draaiing in het water, daarachter zie je het water stromen. Ook onder stenen vandaan aan de rand van het water zie je het water opborrelen. Een vreemd gezicht om te zien. Daarna zijn we langs de rand gaan varen om de prachtige vogels die er zitten van dichtbij te kunnen bekijken. Er zitten vogels die zelfs 2 kg. Vis per dag eten; getuige ook de witte rand van uitwerpselen! Ook zagen we op de kant 3 reuzehagedissen zitten, van zeker wel een meter lang. Het was een prachtige tocht op het water met een heerlijke zon. De dag kan niet meer stuk. ’s Avonds werden we door een vriend van Sjors en Franka opgehaald om naar een Afrikaans festival te gaan met toch voor deze mensen bekende artiesten, want er werd veel meegezongen en wij natuurlijk ook meegedanst. Sjors heeft zijn roem in Jinja ook verspeeld door niet op het podium te verschijnen toen er werd omgeroepen: “and the next act on stage: Sjors from the Netherlands”; eerst alom verbazing natuurlijk, maar toen drong het tot hem door dat zijn vriend dit geregeld had! Deze werd nu door Sjors over het terrein achterna gezeten! We kwamen niet meer bij!
Morgen staat een kerkbezoek en een wandeling in Mabiraforrest op het programma. En langzamerhand beginnen wij hier ook alweer af te tellen.
Op de laatste maandagochtend hier heeft Paul de jongens opgeladen achter in zijn pickup truck om samen met ons en Ibrahim takken te gaan zoeken om weer katapults te kunnen maken. We reden naar Rubaga Hill om op het terrein van het bisdom deze takken te kunnen zagen. We hebben een hele wandeling gemaakt, door de plantage van de Mugaga, over het voetbalveld, mooi uitzicht bekeken over het Victoriameer: het leek wel een schoolreisje! Bij terugkomst kregen de jongens bij hun eeuwige posho met bruine bonen een flesje drinken als beloning!
’s Middags naar Kimasa om naar dansgroepen te gaan kijken. We werden hartelijk ontvangen door burgemeester Paul en een grote menigte kleine kinderen, die driftig hun best deden om maar op je schoot te kunnen zitten en geknuffeld te worden. De vrouwen druppelden na een tijdje binnen en een uur na onze aankomst kon de voorstelling beginnen. Vrouwen van verschillende leeftijden beelden een verhaal uit in zang en dans; een had haar kind op de rug. Daarna dansten ze nog een traditionele dans. Prachtig om te zien hoe zij dat kunnen, met die wiegende heupen! Daarna waren de mannen aan de beurt. De burgemeester verontschuldigde zich dat een persoon er niet was en dat hij voor hem inviel en dat vonden wij helemaal niet erg, nadat we te zien kregen met hoeveel passie, vurigheid en gedrevenheid deze dansen werden uitgevoerd. Het was de “bulldance”.Sjors moest ook nog even meedoen, onder luid gelach natuurlijk! De cityhall was ondertussen volgestroomd met mensen en kinderen en er werd luid meegejoeld. Door de passie die de mannen ten toon spreidde, waren ook de vrouwen nogal opgewonden. Dit is het echte Afrika!! Geweldig om dit mee te kunnen maken. Na de uitvoeringen hield de burgemeester nog een speech om ook de verbondenheid met Nederland aan te halen en de mensen te vertellen over de aanleg van de electriciteit in hun dorp, gesponsord door o.a. de groep SAMEN . Ook dat communicatie met Nederland heel belangrijk is. Ook bedankte hij Sjors en deze mocht ook nog een zegje doen en toen was ik aan de beurt en heb iedereen bedankt voor de uitnodiging om naar hun dorp te mogen komen om dit mee te mogen maken. Prompt werd ik door een oude vrouw omhelst en zei dat zij “my sister”was en ze wilde mijn tel.nr., want communicatie was heel belangrijk!! Dus hier ook mobiele telefonie! Teruglopend naar de weg om een boda te regelen, werden we in een lange sliert vergezeld door kinderen. Deze dag was weer zeer de moeite waard.
Dinsdagochtend begon de dag heel vroeg met een tumult op straat, tegenover ons raam. Daar werd een Maribu (aartslelijke vogel!!!!) belaagd door 2 honden. De eigenaar van de honden was deze aan het ophitsen, net zo lang totdat de vogel dood bleef liggen. Nou, ook een goedemorgen! Door de stad liepen allemaal zusters van het ziekenhuis in uniform en handschoentjes aan, de broeder met kruiwagen achteraan. Paul kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg wat ze aan het doen waren. “Cleaning town”, bijzonder toch? De jongens gingen weer aan de voetbaltraining. Een van hen had lijm gesnoven; ik weet nu hoe dat ruikt!!!!! Ze noemen me allemaal “mamma”of “mamma Sjos”. De meesten spreken de “r” niet uit. Franka heet ook Flanka. Na de lunch begint het regenen wat in een stortbui veranderd van wel 2 uur. De straten lopen onder. Aangezien we wat lager zitten, gutst het bruine water naar beneden. Verder de dag opgevuld met boodschappen doen en souvenirwinkeltjes bekijken.
Op een avond hebben we thuis de dvd “The last king of Scottland “ zitten kijken. Een film over het regime van Idi Amin, dictator over Uganda van 1970-1979. Onder zijn verschrikkelijke bewind zijn 300.000 Ugandezen vermoord. Een gedeelte van de film is opgenomen in Jinja. En dan loop je hier rond en is niet te bevatten dat je je in datzelfde Uganda bevind.
“Lasagna” werd er telkens tegen me geroepen! Ik snapte er niets van! Maar nu weet ik dat dat “jouw beurt”in het Lugandees betekent. Het spelletje Memory is favoriet bij de jongens; ook goed voor hun hersentraining, want de celletjes zijn wel eens vertroebeld. ’s Morgens worden er meteen de taakjes voor vanmiddag verdeeld, voordat de jongens weer weggaan, zoals koken, tafel afruimen, afwassen of het buitenplaatsje opruimen.
Woensdagochtend hebben de jongens doorgebracht met katapults maken. Omdat ik morgen wegga, heb ik op cakejes getrakteerd. Sjors, Franka en ik hebben nog even lekker bij “Flavours” geluncht en vanmiddag inkopen gedaan op de markt, voor het verjaardagsfeest vanavond van Franka. Over de markt loop je nu heen of dat je al niet anders meer weet, maar het is hier een tumult, dat is niet na te vertellen en ontzettend groot!!
Veel vrienden komen helpen met de voorbereiding. De mannen verzorgen de muziek op het dakterras en de vrouwen zijn volop bezig in de keuken. Er word capachi (soort van vette pannekoek) gemaakt en matoke (gekookte bananenpuree), geitenvlees gekookt met aardappelen, rijst met een groentesausje. Het was een drukte van jewelste en erg gezellig. Ook het feest was zeer geslaagd. Lekker gedanst op Afrikaanse muziek. Laat op de avond kwam nog een vriend van Sjors en Franka met een chocoladetaart aanzetten; aangezien Franka een enorme chocoladefan is, was dit een schot in de roos. De jeugd is nog gaan stappen (het is hier hetzelfde als thuis!!!) en ik nog even mijn laatste verhalen bijgewerkt. Morgen vertrekken we weer naar Nederland en laten we dit mooie, indrukwekkende Afrika achter ons. Wat het verder met ons zal doen, zal de tijd ons leren, want dit was niet zomaar een vakantie. Afrika moet jezelf beleven; alle beelden zuig je op, maar het is moeilijk uit te leggen wat je allemaal gezien en meegemaakt hebt. De rode stof, het is alsof je het inademt en via je huid weer uitademt; je zit altijd onder!!!
Sjors en Franka, jullie ook bedankt voor jullie gezelligheid en tijd; je hebt tenslotte niet altijd meer 14 dagen lang een moeder zo dicht om je heen. Het was een fantastische tijd om met jullie te mogen delen.

Ellie-Carin en Willie in Oeganda bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl